Σύνδρομο επώδυνης κνήμης

Τι ορίζεται ως σύνδρομο επώδυνης κνήμης;

Το σύνδρομο επώδυνης κνήμης (επώδυνη κνήμη δρομέα) είναι μια συχνή μυοσκελετική πάθηση που προκαλεί πόνο στην πρόσθια ή την έσω επιφάνεια της κνήμης. Ο πόνος αυτός σχετίζεται με φλεγμονή των μυών και  των τενόντων που περιβάλλουν το οστό της κνήμης (tibia). 

Πρόκειται για έναν από τους πιο συχνούς τραυματισμούς υπέρχρησης. Με κατάλληλη ξεκούραση και εφαρμογή πάγου, συνήθως υποχωρεί χωρίς μακροπρόθεσμα προβλήματα, ωστόσο αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθεί σε κάταγμα κόπωσης της κνήμης.

Ποια είναι τα αίτια εμφάνισης του συνδρόμου της επώδυνης κνήμης;

Τα αίτια εμφάνισης του συνδρόμου επώδυνης κνήμης είναι αρκετά. Ειδικότερα, η επώδυνη κνήμη μπορεί να προκληθεί από τα κάτωθι:

• Επαναλαμβανόμενη μηχανική καταπόνηση των κάτω άκρων λόγω δραστηριοτήτων όπως το τρέξιμο, τα άλματα ή η παρατεταμένη βάδιση.
• Απότομη ή μη προοδευτική αύξηση της έντασης, της διάρκειας ή της συχνότητας της φυσικής δραστηριότητας.
• Άσκηση σε ακατάλληλες επιφάνειες (σκληρές, ανώμαλες ή με κλίση), οι οποίες αυξάνουν τη  φόρτιση στην κνήμη.
• Χρήση φθαρμένων ή ανεπαρκώς υποστηρικτικών υποδημάτων, που δεν παρέχουν επαρκή απορρόφηση κραδασμών.
• Έναρξη προπόνησης χωρίς κατάλληλη προθέρμανση.
• Ελλιπής τεχνική κατά τη διάρκεια της άσκησης (π.χ. ακατάλληλος τρόπος προσγείωσης του πέλματος).
• Βιομηχανικές διαταραχές των κάτω άκρων, όπως υπερπρηνισμός του ποδός ή έσω στροφή της κνήμης που οδηγούν σε άνιση κατανομή των φορτίων.
• Προηγούμενοι τραυματισμοί των κάτω άκρων.
• Μειωμένη οστική πυκνότητα και υποκείμενες μεταβολικές διαταραχές (π.χ. ανεπάρκεια βιταμίνης D) που καθιστούν το οστό της κνήμης περισσότερο επιρρεπές σε μικροτραυματισμούς.

Σύνδρομο επώδυνης κνήμης: Ποιοι είναι πιο επιρρεπείς στην εμφάνισή του;

Αν και το σύνδρομο επώδυνης κνήμης μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε, ορισμένες ομάδες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της πάθησης. Σε αυτές περιλαμβάνονται κυρίως δρομείς, ιδίως όσοι τρέχουν σε ανώμαλο έδαφος ή αυξάνουν απότομα τη συχνότητα και την ένταση της προπόνησης.

Επίσης, εμφανίζεται συχνά σε αθλητές που ασχολούνται με αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ, αλλά και χορευτές. Αυξημένο κίνδυνο παρουσιάζουν άτομα με επίπεδες, υψηλές ή άκαμπτες καμάρες στα πέλματα. Η αδυναμία σωστής απορρόφησης κραδασμών κατά την κίνηση επιβαρύνει το μυοσκελετικό σύστημα της κνήμης.

Στο γυναικείο φύλο (Εικ.1)εμφανίζεται συχνά σε γυναίκες με αμηνόρροια ή σε γυναίκες που  πάσχουν από οστεοπενία ή οστεοπόρωση.

Με ποια συμπτώματα εμφανίζεται;

Το σύνδρομο επώδυνης κνήμης εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά συμπτώματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα και την άσκηση. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων είναι καθοριστική για την αποφυγή περαιτέρω επιπλοκών.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Άλγος στην πρόσθια ή έσω επιφάνεια της κνήμης, κατά τη διάρκεια ή μετά τη φυσική δραστηριότητα (Εικ.2). Ο πόνος μπορεί να καταστεί τόσο έντονος, ώστε να επιβάλει διακοπή της άσκησης.

• Ευαισθησία στην ψηλάφηση της κνήμης.
• Οίδημα στην προσβεβλημένη περιοχή.
• Αίσθημα μουδιάσματος στο κάτω άκρο, πιθανώς εξαιτίας πίεσης σε νευρικές απολήξεις λόγω του οιδήματος ή της φλεγμονής.

Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση;

Η διάγνωση του συνδρόμου επώδυνης κνήμης βασίζεται κυρίως στη λήψη αναλυτικού ιατρικού ιστορικού και στην κλινική εξέταση. Ο ορθοπαιδικός αξιολογεί τον τρόπο βάδισης και προχωρά στην ψηλάφηση της κνήμης.

Αν υπάρχει υποψία κατάγματος, αρχικά διενεργείται ακτινογραφία, ωστόσο στην πλειονότητα των περιπτώσεων το κάταγμα δεν απεικονίζεται άμεσα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ενδείκνυνται απεικονιστικές εξετάσεις υψηλότερης ευαισθησίας, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI) (Εικ.3)ή το σπινθηρογράφημα οστών.

Σύνδρομο επώδυνης κνήμης & Θεραπεία

Η αποτελεσματική θεραπεία του συνδρόμου επώδυνης κνήμης βασίζεται στην έγκαιρη και ακριβή διάγνωση, γεγονός που καθορίζει και τη βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση.

Με βάση τα ευρήματα της κλινικής εξέτασης και των απεικονιστικών μεθόδων καταρτίζεται ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα θεραπείας. Το σύνδρομο επώδυνης κνήμης αντιμετωπίζεται στην πλειονότητα των περιστατικών συντηρητικά. Ειδικότερα, η συντηρητική αγωγή  περιλαμβάνει:

• Ανάπαυση
• Αποφυγή επιβαρυντικών δραστηριοτήτων
• Φαρμακευτική αγωγή (όπως μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη)

Σε εξαιρετικά σπάνιες  περιπτώσεις είναι απαραίτητη η  χειρουργική αντιμετώπιση. Καίριο ρόλο στην αποκατάσταση κατέχει η φυσικοθεραπεία, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της συνολικής θεραπευτικής στρατηγικής.

Ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας μπορεί να περιλαμβάνει τεχνικές όπως παγοθεραπεία, μυϊκή ενδυνάμωση και κινησιοθεραπεία και θεραπευτικές μαλάξεις. Οι παραπάνω παρεμβάσεις στοχεύουν στη μείωση του πόνου, την αποκατάσταση της λειτουργικότητας και την πρόληψη υποτροπών.

Επιπρόσθετα, ήπιες διατάσεις και κάμψεις των μυών της κνήμης μπορεί να συμβάλλουν στη βελτίωση της ελαστικότητας και στη μείωση του πόνου.

Η σταδιακή επανένταξη στη φυσική δραστηριότητα, με προοδευτική αύξηση της έντασης, αποτελεί ουσιώδες στοιχείο πρόληψης της υποτροπής. Σε άτομα με μηχανικές ιδιαιτερότητες του άκρου ποδός, η χρήση ορθωτικών πελμάτων μπορεί να προσφέρει σημαντική ανακούφιση μέσω της υποστήριξης της ποδικής καμάρας και της αποφόρτισης των κάτω άκρων.

Τέλος, σε περιπτώσεις διαπιστωμένης ανεπάρκειας βιταμίνης D ή οστεοπόρωσης μπορεί να συστηθεί η λήψη συμπληρώματος βιταμίνης D3, πάντα με καθοδήγηση από τον θεράποντα ιατρό.

Εάν εμφανίζετε κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να απευθυνθείτε σε έναν έμπειρο ορθοπαιδικό. Ο Ορθοπαιδικός Ιωάννης Τσαπακίδης έχει τεράστια εμπειρία στην αντιμετώπιση ορθοπεδικών παθήσεων με ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους. Επικοινωνήστε μαζί μας για να κλείσετε το ραντεβού σας, εάν εμφανίζετε πόνο στην κνήμη.